صد ســــــــــــــــــــــــال تنهایی

 
نویسنده : اصغر(حمیدرضا)گروسی - ساعت ۸:۳۸ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٢ آبان ۱۳۸٩
 

باران می بارید و من خودم نبودم اما درخت درخت بود و قهوه خانه بی هیچ کم و کاستی قهوه خانه و تو..............

افتاد برگ آخر پاییز روی خاک

                   باران سرد داغ دلم را بهانه کرد

در امتداد فاصله کبریت تا لبت

                   رقصید روی جیوه و آتش ترانه کرد

تصویر جاودان تو در قاب مفرغی

                     موسیقی غریب قمر خِش خِش گِرام

این های و هوی مردم لال و نگاه تو

                  شعری غریب وارداین قهوه خانه کرد

باران صدای پای تو را خوب می شنید

                   اما برای جاده خبر چیز دیگری ست

خیس از نگاه ابرم و این بار چشم تو

                   در روشنای مطلق خورشید خانه کرد

دریا به وقت خوب تلاطم دلش گرفت

                   از بس که آسمان دلم تکه پاره شد

مَد کرد و عاقبت به سر آورد قصه را

            من را به قعر برد و تو را بی کرانه کرد

اینک نهنگ گمشده در خیل آدمان

                  در جستجوی مامن امنی ست در به در

تا صید دستهای تو باشد به هر طریق

                     در توری مجعد موهات لانه کرد

بشکن سکوت پنجره ها را کمی ببار

                 یک بار هم تو داغ دلم را بهانه کن

طغیان بکن و شهر مرا شرحه شرحه کن

                کاری که سیل با تن این رودخانه کرد